فروغ فرخ زاد

دردهای من  جامه نیستند  

 تا ز تن در آورم  

 چامه و چکامه نیستند 

 تا به رشته سخن در آورم  

  نعره نیستند

  تا ز نای جان برآورم.

  دردهای من نگفتنی است...

دردهای من نهفتنی است..

 دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه  است.. .

مردمی که  چین پوستینشان ..

 مردمی که روی آستینشان..

 مردمی که نام هایشان ...

 جلد کهنه شناسنامه هایشان... درد میکند....... 

 من ولی تمام استخوان بودنم.. لحظه های ساده سرودنم.. درد میکند.

                                                           قیصر امین پور

دریغا دختر ... دریغا که جهان

خلاصه خورشید

در خواب یک شبتاب است...

می گذشت از کوچه ما دوره گرد

دوره گردم کهنه قالی میخرم

دسته دوم جنس عالی میخرم

کاسه و ظرف سفالی میخرم

گر نداری کوزه خالی میخرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی کشید بغضش شکست

اول ماه است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوش را برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت آقا سفره خالی میخرید

                                   بیاد باشیم...

صبحی که به روی ظلمتم خندد ، نیست

زنجیر، فراوان فراوان ، اما

چیزی که مرا به زندگی بندد ، نیست

                                                                                                           حسین منزوی

          اولین گریستن

نقطه شروع دایره است

نقطه های رنگ رنگ

چیده می شود کنار هم

روی خط فرضی حیات،

                منحنی

تا تو را در میان شکل ناقصش

سایه حضور خویش را بیفکنی

مرگ!

لحظه بزرگ خواه !

                        با

                                نخواه !

لکه ی درشت سرخ !

                      یا

                               سیاه !

دایره

       همیشه           

                      با تو

                               بسته می شود !

                                                                                                       حسین منزوی

   ترا

      برای شعر

                   بر نمی گزینم

شعر

    مرا

       برای تو

               برگزیده است

در هشیاری

              به سراغت

                           نمی آیم

هر بار

        از سوزش انگشتانم

                              در می یابم

که باز

       نام ترا

                   می نوشته ام

                                                                                                 حسین منزوی

این منم کوروش

پسر ماندانا و کمبوجیه

پادشاه جهان

پادشاه پهناورترین سرزمین های آدمی

از بلندای پارسوماش تا بابل بزرگ.

این منم پیشوای خرد، خوشی ، پاکی و پارسایی

نواده ی بی بدیل نور ، توتیای ترانه ، سرآمد سلطنت

بعل با من است و نبو با من است

من آرامش بی پایان انشان و

شگوه ملت خویشم.

من پیام آور برگزیده ی اهورا و عدالتم

که جز آزادی

آواز دیگر نیاموخته ام

و جز آزادی

آواز دیگری نخواهم آموخت.

پس شادمان باشید

زیرا به یلری ستم دیدگان خسته خواهم آمد

من شریک در هم شکستگان سرزمین شما هستم

زودا از این ورطه برخواهید خاست

و من این شب وحشت را در هم خواهم شکست

و روز را به خاطر خاموشان باز خواهم خواند

و آزادی  آدمی را رقم خواهم زد

و با خنیاگران خواهم گفت

برای توشه گیران و گمنامان بخوانند

من آماده ی عدالت و میزبان آزادی ام.

چنین پنداشته

چنین گفته

چنین کرده ام

که پروردگار بزرگ

به اسم هفت آسمان بلند آوازم داد

تا پیشوای دانایان و برادر دریا دلان شوم.

من امنیت بی پایان آوارگان زمینم

که به احترام آزادی

دیوان و درندگان را به دوزخ در افکنده ام.

پس اهریمن نابکار بداند

که سرزمین من ، ساحت بی انتهای آفتاب و آرامش آدمی است

تا پرده دران و دیوان دانند

من دولت دریا و دلالت دانایی ام

من منجی منتظران بی ماه و مونسم

که آشتی آسمان و زمین را به زندگان خواهم بخشید.

من قانون گذار بزرگ بارانم

که رحمت و رهایی را به ارمغان آورده ام.

شاه شاهان

پسر ماندانا و کمبوجیه منم.

 زندگي تكرار پاييز است بايد ديدو رفت

زندگي رودي است جاري هر كه آمد شادمان كوزه اي پر كردو رفت

قاصدك اين كولي خانه به دوش روزگار كوچه گرديهاي خود را زندگي ناميدو رفت

"بی گمان آدمیان مرا خواهند کشت.اما چه نادانند و تهی مغز این آدمیان!در پندارم نمی گنجد که ۲۰ روباه چنان بیخرد باشند که بر ۲۰ درازگوش نشسته و از ۲۰ گرگ یاری گیرند تا تنها یک انسان را بدرند!"

بخندیم اما سرمایه خنده ما گریه دیگران نباشد.

بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم                       باید که نباشیم و بدانند که بودیم

این دروغ جاودانه را که عشق نامش  نهاده اند نمی توان باور کرد چرا که هماغوشی

پیکرهاست نه یگانگی قلبها

وقتی میگه"صبر کن" چیز بهتری بهت می ده....

وقتی میگه "نه" داره بهترینو برات آماده می کنه... 

مواظب گفتارت باش که رفتارت می شه.....

مواظب رفتارت باش که عادتت می شه....

مواظب عادتت باش که شخصیتت میش شه....

و مواظب شخصیتت باش که سرنوشتت می شه.....

طلب کردن تنهایی به معنای از در راندن تو نیست.در واقع به برکت عشق توست که گذران در تنهایی میسر شده است.

نباید اجباری در میان باشد که اگر امروز کسی را دوست می دارمُ فردا نیز چنین باشد .این نیاز طبیعت نیست.این نیاز ذاتی نیست که عشق فردا نیز حضور داشته باشدُشاید باشد شاید نباشد.و هر قدر بیشتر بر حضور عشق اصرار ورزی ُبیشتر و بیشتر غیر ممکن می نماید.

 هیچ چیز بیشتر از تنهایی زنج آور نیست.اما مشکل این است که ایجاد هر پیوندی از روی ترس از تنهایی ازمون  مبارکی نخواهد بود .چون دیگری نیز با همین انگیزه به تو پیوسته است. 

تا دوری نزدیک نتوانی بود.اگر همیشه دور بمانی عشق خواهد مرد.اگر همیشه نزدیک بمانی عشق خواهد مرد.عشق تنها در سیلان دائم پیوند بقا خواهد یافت.نه اسارتی ُنه قل و زنجیری و نه در بند زندان.

                                                               جبران خلیل جبران

دوستت دارم کمتر از خدا بیشتر از خودم چون به خدا ایمان دارم به تو احتیاج.

^{شبی خواب ديدم با خدا کنار ساحل قدم ميزنم ، ردپاي هردوي ما روي ساحل بود ، وقتی برگشتم و به گذشته نگاه کردم ديدم در موقع سختی تنها يک ردپا کنار ساحل است ، پس به خدا گله کردم و گفتم : خدايا ! چرا در موقع سختی مرا تنها گذاشتی ؟ خدا لبخندی زد و گفت : فرزندم در آن موقع تو بر دوش من بودی بخاطر همين تنها يک ردپا از آن موقع باقيست ...}