من نمی دانم

                 - و همین درد مرا سخت می آزارد-

که چرا انسان ٬ این دانا

                              این پیغمبر

در تکاپوهایش:

                       چیزی از معجزه آن سو تر

ره نبردهست به اعجاز محبت ٬

                                       چه دلیلی دارد ؟

چه دلیلی دارد

که هنوز

مهربانی را نشناحته است ؟

و نمی داند در یک لبخند ٬

چه شگفتی هایی پنهان است !

من بر آنم که در این دنیا

خوب بودن - به خدا - سهل ترین کارست

و نمی دانم

               که چرا انسان ٬

                            تا این حد ٬

                                     با خوبی

                                              بیگانه ست .

و همین درد مرا سخت می آزارد !

درین شب ها

که از بی روغنی دارد چراغ ما

فتیله ش خشک می سوزد

و دود و بوی خنجیرش ٬ ز هر سو ٬ می رود بالا

بگو ٬ پیر خرد ٬ زرتشت را ٬ یارا ٬

چراغ دیگری از نو بر افروز.

درین شب های هول هر چه در آن رو به تنهایی

چراغ دیگری بر طاق این آفاق روشن کن

یکی فرهنگ دیگر ٬

                         نو ٬

                              بر آرای اصل دانایی !

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو

بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو می نالم ای پری رخسار

چو روز گردد گویی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم نداده ای جانا

همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو

اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا

دو پایم از دو جهان نیز  در کشم بی تو

پیام دادم و گفتم بیا خوشم می دار

جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو

با خود فكر مي كنم كه چگونه است كه ما در اين سر دنيا عرق مي ريزيم و وضعمان اين است و انها در ان سر دنيا عرق مي خورند و وضعشان ان است نمي دانم مشكل در نوع عرق است يا در ريختن و خوردن.

دست هایم ، چه پیر و فرتوت اند

دست نه ، دسته های تابوت اند

که تن خسته ام کشند به زور

بکشانند و بسپرند به گور

             □

روزی این دست ها نه این بودند

نازک و نرم و نازنین بودند

مانده اکنون از آن همه پاکی

زان همه چیرگی و چالاکی

پوستی تیره و چروگیده

استخوانی کریه و پوکیده

مانده این گونه لخت و بی حرکت

بی تکاپو ، عقیم ، بی برکت

آه از این دست های نا موزون

شده این گونه مسخ و دیگرگون

این دو فرتوت خوار افتاده

من تو را دوست دارم ....

اما از گرفتار شدن در تو  دارم

و از یگانه شدن با تو

    و در جلد تو رفتن

که آزموده ها به من آموخته است از عشق مردان پرهیز کنم

هزارمین بار می گویم

              که تو را من دوست دارم ...

چگونه می خواهی چیزی را تفسیر کنم که به تفسیر در نمی آید؟

چگونه می خواهی مساحت اندوهم را اندازه گیری کنم؟

حال آنکه اندوه من ... چون کودک ...

هر روز زیباتر و بزرگتر میشود ...

بگذار به همه ی زبانهائی که می دانی و نمی دانی بگویم

که تو را من دوست دارم ...

               بگذار واژگانی جستجو کنم

که به حجم دلتنگی من برای تو باشد ...

بگذار تو را به زبان سکوت بگویم

وقتی که غمهای من در تنگنای عبارت نمی گنجد ...

و سخن توطئه ای است که در آن همدست می شوم ...

و سرود ظرفی از سنگ می نماید ...

آب ، آرزو نداشت به غیر از روان شدن

دریا غمی نداشت مگر آسمان شدن

می خواست بال و پر زدن از خویشتن قفس

چندان که تن رها شدن از خویش و جان شدن

آهن به فکر تیغ شدن بود و برگزید

در رنج بوته های زمان ، امتحان شدن

تاوان آشیانه به دوشی نوشته داشت

هم چون نسیم در چمن گل ، چمان شدن

آنان که کینه ور به گروه بدی زدند

قصدی نداشتند ، به جز مهربان شدن

                 □

باران من ! گدایی هر قطره ی تو را

باید نخست در صف دریادلان شدن

                □

با خاک ، آرزوی قدح گشتن است و بس

نام تو را نمی دانم .

                         آری ،

                                 اما می دانم .

گل ها اگر که 

                  نام تو را

                             می دانستند ،

نسل بهار از این سان

رو سوی انقراض ،

                      نمی رفت

حکایت از چه کنم سینه سینه درد اینجاست

هزار شعله سوزان و آه سرد اینجاست

نگاه کن که ز هر بیشه در قفس شیری ست

بلوچ و کرد و لر و ترک و گیله مرد اینجاست

میان این همه نامردمی و نا مردی

نشسته در غم مردم هنوز مرد اینجاست

بیا که مسئله بودن و نبودن نیست

حدیث عهد و وفا میرود نبرد اینجاست

بهار آن سوی دیوار ماند و یاد خوشش

هنوز با غم این برگ های زرد اینجاست

به روزگار شبی بی سحر نخواهد ماند

چو چشم باز کنی صبح شب نورد اینجاست

جدایی از زن و فرزند سایه جان سهل است

ترا از خویش جدا می کنند درد اینجاست

بشنو اکنون که زیر زخم تبر

این درخت جوان

                 چه می گوید:

هر نهالی که بر کنند ،

                        به جاش

جنگلی سر کشیده ، می روید

های جلاد سرو های جوان !

ای رفیق همیشه ئ  تیشه !

اکر باشی محبت روزگاری تازه خواهد یافت

زمین در گردشش با تو مداری تازه خواهد یافت

دل من نیز با تو بعد از آن پاییز طولانی

دوباره چون گذشته نو بهاری تازه خواهد یافت

درخت یادگاری باز هم بالنده خواهد شد

که عشق از کنده ی ما یادگاری تازه خواهد یافت

دهانت جوحه هایش را پریدن گر بیاموزد

کلام از لهجه ی  تو اعتباری تازه خواهد یافت

بدین سان که من و تو از تفاهم عشق می سازیم

از این پس عشق ورزی ، هم قراری تازه خواهد یافت

من و تو عشق را گسترده تر خواهیم کرد ، آری

که نوع عاشقان از ما تباری تازه خواهد یافت

تو خوب مطلقی ، من خوب ها را با تو می سنجم

بدین سان بعد از این خوبی ، عیاری تازه خواهد یافت

                               □

جهان پیر- این دلگیر هم ، با تو ، کنار تو

به چشم خسته ام ، نقش و نگاری تازه خواهد یافت

 

                                                                               حسین منزوی

مثل سیب سرخ قصه ها

عشق را

از میان

        دو نیمه

                    می کنیم  

 نیمه یی از آن برای تو

نیمه ی دیگر برای من

بعد...

نیمه ها هم از میان دو پاره می شوند

پاره ای از آن برای روح

پاره ای دگر

               برای تن

 

آری ما دو خطیم موازیان به ناچاری

که باورمان ز آغاز با یک دیگر نرسیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

همه عمر قفس میساخت ولی به فکر پریدن بود

                                                                          حسین منزوی

از بیم و امید عشق رنجورم
آرامش جاودانه می خواهم
بر حسرت دل دگر نیفزایم
آسایش بیکرانه می خواهم
پا بر سر دل نهاده می گویم
 بگذاشتن از آن ستیزه جو خوشتر
یک بوسه ز جام زهر بگرفتن
از بوسه آتشین خوشتر
پنداشت اگر شبی به سرمستی
در بستر عشق او سحر کردم
شبهای دگر که رفته از عمرم
در دامن دیگران به سر کردم
دیگر نکنم ز روی نادانی
قربانی عشق او غرورم را
شاید که چو بگذرم از او یابم
آن گمشده شادی و سرورم را
 آنکس که مرا نشاط و مستی داد
آنکس که مرا امید و شادی بود
هر جا که نشست بی تامل گفت
"او یک زن ساده لوح عادی بود "
می سوزم از این دو رویی و نیرنگ
یکرنگی کودکانه می خواهم
ای مرگ از آن لبان خاموشت
یک بوسه جاودانه می خواهم
رو، پیش زنی ببر غرورت را
کو عشق ترا به هیچ نشمارد
آن پیکر داغ و دردمندت را
با مهر به روی سینه نفشارد
عشقی که ترا نثار ره کردم
در سینه دیگری نخواهی یافت
زان بوسه که بر لبانت افشاندم
سوزنده تر آذری نخواهی یافت
در جستجوی تو و نگاه تو
دیگر ندود نگاه بی تابم
اندیشه آن دو چشم رویایی
هرگز نبرد ز دیدگان خوابم
دیگر به هوای لحظه ای دیدار
دنبال تو در بدر نمیگردم
دنبال تو ای امید بی حاصل
دیوانه و بی خبر نمی گردم
در ظلمت آن اطاقک خاموش
بیچاره و منتظر نمی مانم
هر لحظه نظر به در نمی دوزم
وان آه نهان به لب نمی رانم
ای زن که دلی پر از صفا داری
از مرد وفا مجو مجو هرگز
او معنی عشق را نمی داند
راز دل خود به او مگو هرگز

                                                                                   فروغ فرخ زاد

دردهای من  جامه نیستند  

 تا ز تن در آورم  

 چامه و چکامه نیستند 

 تا به رشته سخن در آورم  

  نعره نیستند

  تا ز نای جان برآورم.

  دردهای من نگفتنی است...

دردهای من نهفتنی است..

 دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه  است.. .

مردمی که  چین پوستینشان ..

 مردمی که روی آستینشان..

 مردمی که نام هایشان ...

 جلد کهنه شناسنامه هایشان... درد میکند....... 

 من ولی تمام استخوان بودنم.. لحظه های ساده سرودنم.. درد میکند.

 

                                                           قیصر امین پور

پس پای تو بود  که سپیده دم برهنه را بر زین خونین ماه بی نام و نشان سرودم

دریغا دختر ... دریغا که جهان

خلاصه خورشید

در خواب یک شبتاب است...

کلاغ و طوطی هر دو زشت و سیاه آفریده شدند.طوطی اعتراض کرد و زیبا شد.کلاغ به رضای خدا راضی شد.اکنون طوطی در قفس است و کلاغ آزاد...

یاد دارم یک غروب سرده سرد

می گذشت از کوچه ما دوره گرد

دوره گردم کهنه قالی میخرم

دسته دوم جنس عالی میخرم

کاسه و ظرف سفالی میخرم

گر نداری کوزه خالی میخرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی کشید بغضش شکست

اول ماه است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوش را برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت آقا سفره خالی میخرید

                                   بیاد باشیم...

  دستی که به دست من بپیوندد ، نیست

صبحی که به روی ظلمتم خندد ، نیست

زنجیر، فراوان فراوان ، اما

چیزی که مرا به زندگی بندد ، نیست

                                                                                                           حسین منزوی

اولین تنفس

          اولین گریستن

نقطه شروع دایره است

نقطه های رنگ رنگ

چیده می شود کنار هم

روی خط فرضی حیات،

                منحنی

تا تو را در میان شکل ناقصش

سایه حضور خویش را بیفکنی

مرگ!

لحظه بزرگ خواه !

                        با

                                نخواه !

لکه ی درشت سرخ !

                      یا

                               سیاه !

دایره

       همیشه           

                      با تو

                               بسته می شود !

                                                                                                       حسین منزوی

من

   ترا

      برای شعر

                   بر نمی گزینم

شعر

    مرا

       برای تو

               برگزیده است

در هشیاری

              به سراغت

                           نمی آیم

هر بار

        از سوزش انگشتانم

                              در می یابم

که باز

       نام ترا

                   می نوشته ام

                                                                                                 حسین منزوی

آنچه را گذشته است فراموش كن و بدانچه نرسیده است رنج و اندوه مبر
 
قبل از جواب دادن فكر كن
 
هیچكس را تمسخر مكن
 
نه به راست و نه به دروغ قسم مخور
 
خود برای خود، زن انتخاب كن
 
به شرر و دشمنی كسی راضی مشو
 
تا حدی كه می‌توانی، از مال خود داد و دهش نما
 
كسی را فریب مده تا دردمندنشوی
 
از هركس و هرچیز مطمئن مباش
 
فرمان خوب ده تا بهره خوب یابی
 
بیگناه باش تا بیم نداشته باشی
 
سپاس دار باش تا لایق نیكی باشی
 
با مردم یگانه باش تا محرم و مشهور شوی
 
راستگو باش تا استقامت داشته باشی
 
متواضع باش تا دوست بسیار داشته باشی
 
دوست بسیار داشته باش تا معروف باشی
 
معروف باش تا زندگانی به نیكی گذرانی
 
دوستدار دین باش تا پاك و راست گردی
 
مطابق وجدان خود رفتار كن كه بهشتی شوی
 
سخی و جوانمرد باش تا آسمانی باشی
 
روح خود را به خشم و كین آلوده مساز
 
هرگز ترشرو و بدخو مباش
 
در انجمن نزد مرد نادان منشین كه تو را نادان ندانند
 
اگر خواهی از كسی دشنام نشنوی كسی را دشنام مده
 
دورو و سخن چین مباش، نزدیك انجمن دروغگو منشین
 
چالاك باش تا هوشیار باشی
 
سحر خیز باش تا كار خود را به نیكی به انجام رسانی
 
اگرچه افسون مار خوب بدانی ولی دست به مار مزن تا تو را نگزد و نمیری
 
با هیچكس و هیچ آیینی پیمان شكنی مكن كه به تو آسیب نرسد
 

این منم کوروش

پسر ماندانا و کمبوجیه

پادشاه جهان

پادشاه پهناورترین سرزمین های آدمی

از بلندای پارسوماش تا بابل بزرگ.

این منم پیشوای خرد، خوشی ، پاکی و پارسایی

نواده ی بی بدیل نور ، توتیای ترانه ، سرآمد سلطنت

بعل با من است و نبو با من است

من آرامش بی پایان انشان و

شگوه ملت خویشم.

من پیام آور برگزیده ی اهورا و عدالتم

که جز آزادی

آواز دیگر نیاموخته ام

و جز آزادی

آواز دیگری نخواهم آموخت.

پس شادمان باشید

زیرا به یلری ستم دیدگان خسته خواهم آمد

من شریک در هم شکستگان سرزمین شما هستم

زودا از این ورطه برخواهید خاست

و من این شب وحشت را در هم خواهم شکست

و روز را به خاطر خاموشان باز خواهم خواند

و آزادی  آدمی را رقم خواهم زد

و با خنیاگران خواهم گفت

برای توشه گیران و گمنامان بخوانند

من آماده ی عدالت و میزبان آزادی ام.

چنین پنداشته

چنین گفته

چنین کرده ام

که پروردگار بزرگ

به اسم هفت آسمان بلند آوازم داد

تا پیشوای دانایان و برادر دریا دلان شوم.

من امنیت بی پایان آوارگان زمینم

که به احترام آزادی

دیوان و درندگان را به دوزخ در افکنده ام.

پس اهریمن نابکار بداند

که سرزمین من ، ساحت بی انتهای آفتاب و آرامش آدمی است

تا پرده دران و دیوان دانند

من دولت دریا و دلالت دانایی ام

من منجی منتظران بی ماه و مونسم

که آشتی آسمان و زمین را به زندگان خواهم بخشید.

من قانون گذار بزرگ بارانم

که رحمت و رهایی را به ارمغان آورده ام.

شاه شاهان

پسر ماندانا و کمبوجیه منم.

زندگي چيدن سيبي است بايد چيدو رفت

 زندگي تكرار پاييز است بايد ديدو رفت

زندگي رودي است جاري هر كه آمد شادمان كوزه اي پر كردو رفت

قاصدك اين كولي خانه به دوش روزگار كوچه گرديهاي خود را زندگي ناميدو رفت

روباهی که از ۲۰ شکارچی سوار بر اسب تیز پا و همراه با سسگان هشیار میگریخت خود را گفت:

"بی گمان آدمیان مرا خواهند کشت.اما چه نادانند و تهی مغز این آدمیان!در پندارم نمی گنجد که ۲۰ روباه چنان بیخرد باشند که بر ۲۰ درازگوش نشسته و از ۲۰ گرگ یاری گیرند تا تنها یک انسان را بدرند!"

روزی به عقب نگاه می کنید به آنچه گریه دار بود می خندید.

بخندیم اما سرمایه خنده ما گریه دیگران نباشد.

بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم                       باید که نباشیم و بدانند که بودیم

این دروغ جاودانه را که عشق نامش  نهاده اند نمی توان باور کرد چرا که هماغوشی

پیکرهاست نه یگانگی قلبها